Dagelijks bestuur

BESTE GEMEENTELEDEN,
Het proces
Op 9 november jl. heeft de verkiezingscommissie alle uitgebrachte stemmen geteld en vastgesteld welke kandidaten verkozen zijn. Er waren maar liefst 145 ingevulde stembiljetten binnengekomen. Voorwaar een mooi resultaat. Hartelijk dank voor deze betrokkenheid.
Volgens afspraak is ds. Michiel de Zeeuw direct daarna gestart met het bezoeken van de verkozenen. Het was ons plan om jullie vorige week te informeren over de uitslag, maar het proces vergt meer tijd dan we hadden gehoopt.
Gelukkig hebben enkele verkozenen positief gereageerd op hun verkiezing; met enkele verkozenen zijn we nog in gesprek. Verder hebben we moeten vaststellen dat meerdere verkozenen zich (op dit moment) nog niet geroepen voelen om het ambt te aanvaarden.

Het vervolg
Op het moment waarop dit bericht wordt geschreven (vrijdagavond 20 november) zijn de 6 vacatures dus nog niet allemaal ingevuld. Op dinsdag 24 november overlegt de verkiezingscommissie met de Kerkenraad over de volgende stappen.
Het was het de bedoeling dat de nieuwe ambtsdragers in de dienst van 29 november zouden worden bevestigd. Dat gaat niet lukken. Zoals gemeld zijn we nog op zoek naar enkele nieuwe ambtsdragers, terwijl enkele verkozenen die het ambt hebben aanvaard op 29 november niet beschikbaar zijn. Daar komt nog bij dat de gemeente in de gelegenheid moet worden gesteld om gedurende een periode van 5 dagen na de bekendmaking van de namen van de nieuwe ambtsdragers bezwaar in te dienen tegen de gevolgde verkiezingsprocedure of tegen de bevestiging van een verkozene.
Als nieuwe datum voor de bevestiging is zondag 24 januari 2021 gekozen.
We hebben goede moed dat we deze verkiezingsronde binnenkort goed kunnen afsluiten.
Zodra we alle namen paraat hebben worden jullie door ons geïnformeerd.
Met vriendelijke groet,
De verkiezingscommissie: Hotske Broersma, Jentsje Fekkes, Hans Karper


VANUIT DE KERKENRAAD
Op maandag 9 november ontving uw kerkenraad het verzoek van de synode om in de kerkdienst op 15 november aandacht te besteden aan de verklaring die door scriba ds. René de Reuver werd uitgesproken tijdens de herdenking van de Kristallnacht.
Voor het gevoel van onze moderamenleden zou het zomaar voorlezen van de verklaring in de kerkdienst te abrupt zijn. Zo kreeg het onderwerp van de verklaring niet de aandacht die het verdient. Ook omdat moderamenleden zich herkenden in wat in de media verscheen over aarzelingen bij een deel van deze verklaring. Waren familieleden van verzetsmensen voldoende gekend in de voorbereidingen; was er in de verklaring niet te beperkt aandacht voor het verzet vanuit de kerken? Hoe gaan we de onjuiste ‘vervangingstheologie’ (alsof door de komst van Christus het volk Israël geen plaats meer zou hebben in Gods weg van trouw) tegen in het denken en vieren van onze gemeente? Waar kunnen we bijdragen in de bestrijding van antisemitisme?
                         
Uw moderamen besloot om de verklaring op de eerstvolgende kerkenraadsvergadering te bespreken en u als gemeenteleden de tekst via Kerknieuws te laten lezen. U vindt die hieronder. Er is een brochure beschikbaar met een uitgebreide toelichting bij de verklaring.
Wanneer u deze wilt ontvangen kunt u een berichtje sturen aan de scriba. 
Heeft u na het lezen van dit alles behoefte om uw gedachten te delen dan ziet de kerkenraad uw reactie tegemoet.

Verklaring van de Protestantse Kerk in Nederland over erkenning van schuld en onze verantwoordelijkheid voor de toekomst, zoals uitgesproken door de scriba van de generale synode, tijdens de Kristallnachtherdenking op 8 november 2020.
Ook aan het einde van dit 75e jaar van onze bevrijding komt de Joodse gemeenschap van Nederland in Amsterdam bijeen voor de Kristallnachtherdenking. In de nacht van 9 op 10 november 1938 begon met een eerste pogrom de gewetenloze, machinale moordcampagne waaraan in de daaropvolgende jaren zes miljoen Joden ten prooi vielen. Maar zoals Abel Herzberg schreef in zijn dagboek uit Bergen Belsen: Er zijn in de Tweede Wereldoorlog geen zes miljoen Joden uitgeroeid, maar er is één Jood vermoord en dat zes miljoen keer. Ook andere groepen vielen uitsluiting, wegvoering en moord ten deel.
Het is onvoorstelbaar hoe groot het verdriet is dat de Shoah in de Joodse gemeenschap heeft teweeggebracht en hoe diep de pijn die de overlevenden hebben gevoeld. Een pijn die door de volgende generaties wordt meegedragen en ervaren. Het is in erkenning van dat verdriet en van die pijn dat de Protestantse Kerk in Nederland zich richt tot de Joodse gemeenschap in ons land. Nog niet eerder zocht de Protestantse Kerk op deze wijze het gesprek met onze Joodse gesprekspartners. Dat dit pas in het 75e jaar van de bevrijding geschiedt, is laat. Naar wij hopen niet té laat.
De Protestantse Kerk in Nederland wil zonder terughoudendheid erkennen dat de kerk mede de voedingsbodem heeft bereid waarin het zaad van antisemitisme en haat kon groeien. Eeuwenlang werd de kloof in stand gehouden die later de Joden in de samenleving dusdanig kon isoleren dat ze konden worden weggevoerd en vermoord. Ook in de oorlogsjaren zelf heeft het de kerkelijke instanties veelal aan moed ontbroken om voor de Joodse inwoners van ons land positie te kiezen. Dit ondanks de daden van ongelofelijke persoonlijke moed die, God-zij-dank, ook door leden van de kerken werden verricht. Met dankbaarheid gedenken wij hen die de moed hadden om tijdens de oorlog in verzet te komen.
De Protestantse Kerk erkent tevens dat de opvang van de Joden die na 1945 terugkeerden in onze samenleving tot schrijnende situaties heeft geleid. De problemen die werden ondervonden bij de terugkeer van oorlogspleegkinderen naar de Joodse gemeenschap en bij de restitutie van bezit zijn daarvan pijnlijke voorbeelden.
In de erkenning van dit alles belijdt de kerk schuld. Vandaag in het bijzonder tegenover de Joodse gemeenschap. Want antisemitisme is zonde tegen God en tegen mensen. Ook de Protestantse Kerk is deel van deze schuldige geschiedenis. Wij schoten tekort in spreken en in zwijgen, in doen en in laten, in houding en in gedachten. Mogen alle slachtoffers van de grote verschrikking een gedachtenis en naam (Hebreeuws: Yad vaShem) hebben in het hart van de Eeuwige, de God van Israël. Dat alle geliefden die worden gemist, niet worden vergeten. Zoals geschreven staat:
    Aarde, dek mijn bloed niet toe, laat mijn jammerklacht geen rustplaats vinden. (Job 16:18)
We nemen onszelf voor alles te doen wat mogelijk is om de joods-christelijke relaties verder uit te laten groeien tot een diepe vriendschap van twee gelijkwaardige partners, onder andere verbonden in de strijd tegen het hedendaagse antisemitisme.
 
terug