meditatie


‘Ga alsjeblieft niet bij ons weg,’ zei Mozes. ‘Jij weet immers waar wij in de woestijn het best onze tenten kunnen opslaan, je kunt onze gids zijn…’ (Numeri 10: 31)

Soms worden verschillen scherp benadrukt. Jij bent wel van het geloof en jij niet. Of ‘ik doe er niet meer aan’. Alsof we zo gemakkelijk zijn in te delen. Ieder mens maakt in het leven verschillende seizoenen door en dat raakt ook aan hoe je in het leven staat. Zit jij door omstandigheden in ‘de winter’ van je leven dan zie je anders naar wat steun geeft dan wie als door vrolijke voorjaarsdagen gaat. Je hebt elkaars beleving nodig, om tot een breder beeld te komen. Verschillen kunnen juist ook aanvullen.

De situatie van Mozes is voor velen herkenbaar: Hij is getrouwd in een familie met een andere achtergrond. Geloof kreeg binnen zijn schoonfamilie andere vormen. Moet je dan dit onderwerp maar zoveel mogelijk ontwijken? De eerste gedachte kan zijn ‘laten we het niet meer over geloven hebben’.
Die eerste gedachte kom ik binnen kerken nogal eens tegen. Een soort kramp waarin men ieder kerkelijk woord of lied bij voorbaat afkeurt. ‘Dat vinden andere mensen vast niks, of te moeilijk.’ Inmiddels leven we in een tijd waarin velen geen idee meer hebben van de geloofsverhalen uit de Bijbel. Wanneer je ze toch deelt (bijv. rond een overlijden) komen er soms verbaasde reacties als ‘Wat een bijzonder verhaal, dat had ik wel eerder willen horen’.
Mozes nodigt zijn zwager nadrukkelijk uit om mee onderweg te gaan. ‘Jij kent het hier weer beter dan wij. We hebben jouw zo andere zicht nodig om vooruit te komen. En uiteraard mag jij dan delen in wat wij ontvangen.’ Als verschillen mogen verrijken….

ds. Michiel de Zeeuw
 
terug